Yazan : Şadi Evren ŞEKER

Veri tabanı teorisinde geçen ve ilişkisel bir veri tabanının hafızayı daha verimli kullanması (daha az yer kaplaması) için geliştirilen normal şekillerden en ilkelidir.

Bir veri tabanı tasarlanırken normal formda olması göz önüne alınabilir veya daha sonradan normalleştirilebilir (nomalization). Bu sayede veri tabanının daha az yer kaplaması sağlanmış olur. Ancak bazı durumlarda yerden fedakarlık yapılarak hız ön plana çıkar. Bu durumda normalleştirilmiş bir veritabanının bozulması (denormalization) gerekir.

ilk normal şekilde iki temel kural vardır:

1. Veri tabanında bulunan tabloların ilişki (bağlantı, join) kurulabilir şekilde tasarlanması.
2. Tablolarda veri tekrarı (repeating groups) bulunmaması.

Şayet bir veri tabanı yukarıdaki şartları sağlayan bir haldeyse bu veritabanına ilk normal şekilde denilir.

Örneğin telefon defterinin tutulduğu bir tablo yapılmak istensin ve defterimizde isim, soyisim ve telefon numarası kolonları bulunsun. Bu durumda örnek bir tablo aşağıdaki şekilde olabilir:

Yukarıdaki tabloda herşey normal görülebilir çünkü yeni birisi eklenince tablonun sonuna ilave edilecek birisi arandığında isim veya soy isim alanlarında arama yapılıp bulunan numara döndürülecek ve silme işlemi arama sonucunda sağlanacaktır. Ancak problem olan durum aynı kişiye ait ikinci bir telefon eklenemesidir.

Örneğin “Ali Yıldız”‘ın ikinci bir telefonu daha olsun ve rehberimizde bu ikinci kaydı tutmak isteyelim. Bu durumda aşağıdaki tablo alternatifi ile karşılaşırız:

Yukarıdaki tabloda yeni bir kayıt eklenmiş ve ikinci telefon numarası kaydedilmiştir. Ancak bu durum bir problemdir çünkü aynı bilgi tekrar edilmiştir. Yani isim alanında aynı kişiyi ifade eden “Ali” ve soy isim alanında aynı kişiyi ifade eden “Yıldız” bilgisi tekrar edilmiştir.

Bu durumun çözümü olarak tek isim ve soy isim kaydının karşısında iki telefon numarası tutulması gerekir.

Bir çözüm alternatifi olarak aşağıdaki şekilde bir tablo düşünülebilir:

Yukarıdaki tabloda yeni bir kolon eklenmiştir ve bu kolonda ikinci telefon numarası tutulmaktadır. Burada hemen farkedilebileceğimiz bir problem 3. veya 4. telefon numaralarının bir problem olmaya devam ettiğidir. Diğer bir problem ise tek telefonu olan kişiler için fazladan boş bir alan hafızada işgal edilmektedir.

Problemin çözümü yukarıdaki tablo yapısını 1NF uygun olarak ikiye bölmektir:

Kişiler Tablosu:

Telefonlar tablosu:

Yukarıdaki iki tablo daha öncedentek tabloda tutulmaya çalışılan verileri tutmaktadır. Bu iki tablo arasında bir ilişki (join) kurmak ve iki tablodan bağlantılı olarak bilgi almak mümkündür. Ayrıca yukarıda saydığımız, boş değer bulunması (örneğin 2. telefonu bulunmayan kişiler için boş alan tutulması, null value) veya kayıt tekrarı problemleri çözülmüştür ve yazının başında belirttiğimiz ilişki kurulabilir tablolar elde edilmiştir.

Dikkat edileceği üzere iki ayrı tabloda veriyi tutmak ve arada ilişki kurmak tek tabloda tutmaya göre daha yavaş çalışabilir. Bu durumda normal şekil bozularak (denormalization) tek tabloya indirilmesi gerekebilir.